Marespeso

Andiamo a Ercolano

2008-12-05T03:04:00.005+01:00

O tren que fai a Vía Circumvesuviana parece da posguerra. Os asentos destrózanche o cu, morres co calor e os vagóns menéanse como para facer maionesa.

Os napolitanos collen esta liña para ir á praia a Positano e Sorrento. Co calor que facía eu tamén pensei nun momento en cambiar o plan e tirarme ao mar. Pero non me durou o propósito.

Nós queríamos cultura ainda que fora ao precio de cocernos os sesos baixo o sol indecente da Campania.

Herculano está a só vinte minutos en tren desde Nápoles. É posiblemente a cidade mellor conservada do seu tempo. Ainda así, a erupción do condenado Vesuvio do ano 79 deixouna feita un trapo. Metros e metros de barro enterraron a cidade enteira. E crearon unha nova liña de costa: antes Herculano era un porto. Agora o mar está a medio kilómetro.

Na foto pódese ver o Vesuvio ao lonxe. Tan bonito. Tan perigoso. Porque o bicho está vivo, e calquer día lles dá un susto aos comedores de pasta.

Piccola macchina alla porta della casa

2008-12-05T02:56:00.007+01:00

E agora, a pregunta do millón. Este cochiño, ¿como chegou aquí e como pensa sair?

¿Ou será que a barra de ferro no medio e medio da rúa é de quita e pon?

La Virgine!!

2008-12-05T02:30:00.004+01:00

Esta é unha desas fornelas de devoción que tanto abondan no Barrio Español. Cando morren, os napolitanos van ao ceo fixo, porque teñen no bote a todo o Santoral.

(Coe, repara na forneliña inferior: xa ves que todos os santos italianos están amparados pola luz do neón)

Nápoles, Quartieri Spagnoli

2008-12-05T01:55:00.008+01:00

O Barrio Español conserva o trazado en cuadrícula orixinal do século XVI. A maioría dos edificios do barrio resisten ao seu quebranto a base de parches do máis variado estilo: uns azulexos por aquí, un miniporche de uralita plástica por alá, unha cancela de aluminio por acolá...En conxunto, un compacto deseño de supervivencia onde ningún material é innoble.

Din que é perigoso, pero o que nós vimos alí no atardecer do noso primeiro día napolitano foron portas abertas a cociñas atarefadas, roupa tendida, virxes e santos en fornelos por todas as esquinas, e napolitanos en camiseta. E motos, moitas motos, con un, dous, tres e ate catro pasaxeiros, galopando traballosamente polas ruelas. E coches que pasan a toda mecha e pitan nos cruces, porque loxicamente por moi estreita que sexa unha rúa, en Nápoles nunca pode ser de dirección única.

A aventura do tráfico napolitano

2008-12-05T01:54:00.000+01:00

Os napolitanos toman a vida con calma. O único que vai a toda mecha en Nápoles é o tráfico.

Pero hai que dicir alto e claro que os conductores napolitanos son os mellores do mundo. Ignoran a axuda que poderían brindarlles os sinais viarios e se apañan co seu propio talento para non atropelar aos peóns nin chocar contra os outros vehículos.

Ao principio dá un pouco de medo cruzar as rúas. "Pero se o semáforo está vermello", pensas, ou "Pero se esto é un paso de cebra coma un mundo, ¿porque non paran, se teño un pé nel?". Pero axiña comprendes que non merece a pena tomar o traballo de calcular nada. Os conductores napolitanos calculan por ti. Cando ven a un jicho cruzando a rúa (semáforo ou non, paso de cebra ou non), esquívano habilmente. Sen pararse demasiado, non vaian entorpecer o tráfico. Non lle pitan xamais a un peón que cruza erráticamente polo medio dunha avenida de catro carriles. Culebrean para evitalo e seguen o seu camiño, tan panchos.

Ante tal pericia, só hai unha actitude posible: séguelles o rollo e, en caso de dúbida, pecha os ollos e tira para diante.

Nápoles, parada e fonda

2008-12-05T01:33:00.007+01:00

Nápoles é unha cidade algo raída, pero luminosa e bonita a varrer. Polo que a min respecta, foi amor a primeira vista.

Ainda que ía calor, a brisa do mar facíao moi levadeiro.
Botamos os primeiros sudores mentras buscábamos o hotel que tiñamos reservado, é que resultou estar nun vello pazo do centro da cidade, completamente descascarillado e en obras. En obras desas permanentes. No patio interior, un ascensor chafalleiro e uns veciños de idade provecta botando a partida. A habitación do hotel, mundo Ikea.
A primeira pizza, unha gloria.

Baía de Nápoles

2008-09-06T18:33:00.007+02:00

Luns, 11 de Agosto.

Saimos de Madrid coas primeiras luces do día, afogadas de calor, sen ter durmido apenas nada, entre o bochorno e o madrugón.

Ás oito e media da mañá aterrizábamos en Nápoles. Desde o aire, o golfo de Nápoles xa parece o que é: unha beleza que te deixa tonto.
Tiñan razón os romanos. Ver Nápoles e morrer. Que bo gusto tiñan os jodíos para colocar as súas cidades.

Vacacións

2008-09-06T17:42:00.005+02:00

Volvín, ainda que por min, quedaba. A VISA quedou rechumida, e eso que fun ben modesta. Súdanme as mans pensando nos incómodos prazos de pago que me quedan por diante. Pero que me quiten o bailado.

Vouvos facer a crónica da viaxe por entregas. Nun post non cabe todo, compañeiros.
Na foto, as nosas mochilas feitas. A pequena é a miña, a grande a da miña amiga Irene. Asegúrovos que na miña (que é desas que levan os nenos á escola) cabía perfectamente todo o que un ser humano con capacidade recicladora precisa para estar quince días de verán por aí.

Casa

2008-07-11T23:42:00.003+02:00

Agora que se desmontou a terra para ver como están as paredes da casa, parece máis grande.

Carballo

2008-06-17T13:42:00.002+02:00

Este carballo debe ser americano, porque medra moito. Hai dous anos que puxen a landra nunha maceta, e aí o tedes ben xeitoso. Teño que buscarlle o sitio adecuado en Landoi, para plantalo alí cando chegue o momento. Admítense suxerencias.

Proximamente...en obras

2008-06-05T19:59:00.003+02:00

O de proximamente é un concepto amplo. Pero o caso é que hoxe por fin levaron uns cantos camións de pedra e terra para facer o acceso á casa de Landoi. O desnivel era máis grande do que parecía.
Mañá retirarán parte da terra do redor da casa para ver como está a cousa e calcular o presuposto. E despois deso, a hipotecarse con alegría, deus mediante.

Lugo

2008-06-03T18:52:00.004+02:00

Se foron e son capaces de construir no entorno da muralla de Lugo de maneira tan ruín, ¿que non serán capaces de facer en Cariño?

O plan de urbanismo noso é unha burrada. Unha cousa é que cando non había Plan se fixeran burradas e cousas feas como se fixeron (e non sinalo co dedo acusador a ningúen porque na miña familia non estamos libres de pecado). Pero que logo se aprobara un plan que permitía alturas de 4+1 pisos en moitas partes de Cariño, xa me parece unha barbaridade. Ao mellor no seu momento non nos demos moita conta, pero agora é evidente. ¿Está Cariño máis bonito que hai cinco ou sete anos? O que diga que si, que me perdoe pero ten o gusto no cú.

Se agora van retocar o plan para adecualo a novas normativas, tamén podían retocalo para impedir que se sigan facendo tochos.

Sigue chovendo

2008-05-28T15:25:00.003+02:00

Unha recomendación dixestiva. Caro pero delicioso.

Chovendo

2008-05-27T11:29:00.004+02:00

¿Son a única que se pon de mal humor con esta primavera que non da chegado? A estas alturas, deberíamos estar na praia, e non coas botas de auga postas. O termómetro fora da miña casa marca 14º ás 11 da mañá. Non é unha temperatura decente para o mes de maio.

Poño a foto ainda que só sexa por ver nalgún sitio un ceo azul.

Plantilla

2008-05-26T14:32:00.005+02:00

Acabo de descobrer que a xestión do blog está moi modernizada. Entre outras cousas, ofrecen varias deseños, a escoller. Para estrenar a reentré, voulle lavar a cariña ao blog, para que non pareza tan cutre como é.

Os comments tamén están recuperados, creo.

A foto é de hoxe. Caían unhas gotas de auga coma cinco pesos dos de antes.

Volver

2008-05-26T13:53:00.003+02:00

A última vez que intentei entrar no blog non din feito. Ademais vin que os comments estaban desaparecidos, non sei porque. Como ainda hai xente que visita Marespeso de cando en veces, por respeto a eles, fixen o que puiden por recuperalo, e despois de moito probar conseguino. A ver se habilito os comments de novo.

Procurarei que sexa un pouco más útil para amigos que estades fora, ainda que xa sabedes que vivo moi recollidamente e que me entero das novidades cando xa están en boca de todos.

Unha pregunta por se alguen fose tan amable de axudarme: ¿como se chama a pranta que aparece na foto?

Tan galego coma ti

2007-08-15T01:33:00.000+02:00

O blogger este cambiou tanto que as últimas veces que quixen entrar deume paura e non me atrevín.

Pero agora creo que xa se pode.

E reenghancho falando desa asociación de "Tan gallego como el gallego". Cando vin a sua páxina, rin a varrer como había tempo que non me ría. Que fartada me metín de descarallarme, e de balde. Non sabía eu que os Tonechos tiñan unha sección sociolingüística.

Tan gallego como el gallego. É que me acordo e me descadrillo de risa de vez.

En caso de esquecérades todo o que algunha vez aprendíchedes en Barrio Sésamo sobre "igual/distinto", remítome a á rá Gustavo .

Máis galegos que o galego. E de aí a máis europeos que Europa e máis mundiais que o mundo non vai máis ca un pasiño. E logo, o abismo, nenas, o abismo.

Que si, tan galegos coma o gazpacho. Pero onde esteña o churrasco...o gazpacho para quen o queira.

Pedigree

2007-03-03T22:00:00.000+01:00

Non teño nin unha soa foto de calquera dos meus oito tataravós. Pero atopei na rede sen dificultade unha foto do tataravó de Lula. Kazoo V. Hollandheim. Que debía ser da jet set canina, conde ou duque polo menos.

En Cariño os tataravós non existen. Nin siquiera quedan as súas tumbas. Como somos tan dados a tirar co que é vello...

BENVIDO, ROI

2007-02-07T13:46:00.000+01:00

E nada mellor para empezar o ano que un nacemento: o de Roi, de Flora e Aquilino, que é un neno moi guapo e sano e que lle deu un bo repaso á súa mai para traelo ao mundo. Para compensar, a mai agora reloce de felicidade.
Aquí o tedes tomando o biberón con moito estilo. O copyright das fotos teno Paco, espero que non me demande, nin me maten os pais por expoñer ao público á criatura a idade tan temperá.
É ou non é a maior das marabillas, unha criatura recén nacida?

2007

2006-12-29T14:26:00.000+01:00

Teño moitas esperanzas postas no 2007. Feliz Ano Novo a todos cando chegue, noviño do trinque e listo para estrear. Recibídeo ben, que, como dí a canción, amor con amor se paga.

Volvendo ao rego

2006-11-05T23:58:00.000+01:00

Volvo ao rego despois de moitos dias sen escreber nada: xa vos tiña advertido da miña pobre vida interior
Novidades? Pois que a piscina de Ortigueira abre a primeiros de Decembro, por fin; que a discoteca da Solana onde tantos cubatas temos trasegado pecha as súas portas; e que o tempo está tipo cálido, ainda que polas noites a cousa ponse algo fresca de máis.
A Lula, coma sempre. Cariñosa, xoguetona e soltando pelos a tutiplé. A foto é de cando era unha cachorriña de poucos meses.

5 de Outubro

2006-10-05T21:35:00.000+02:00

Non chove.
Haberá cousa máis amorosa no mundo que a ollada da miña Lula, con esa cabeciña de avioneta que se lle pon coas orellas estiradas?

Ful de temporal

2006-09-23T16:01:00.000+02:00

O temporalazo quedou en nada. Só valeu para que secara a roupa do tendal de camiño, cousa que se agradece. Chover, choveron catro gotas. Teñen vido peores sen tanto aviso, deses que tiran os postes da luz e déixannos a dúas velas, literalmente, durante horas, mentras en Fenosa rascan as bolas e pasan de renovar un tendido eléctrico que vai arrolo en canto o vento ronca de máis.
Para mostra de que o temporal non foi nin temporaliño, a miña casa de Landoi, que nin tella perdeu.

Temporalazo

2006-09-19T23:09:00.000+02:00

Parece que temos mal tempo de camiño. Terei que recoller a leña apuradamente, antes que se volva enchoupar.
O mundo cariñés volve á tranquilidade. O outono vaise dar presa en chegar, paréceme.
A da foto é a Lula ollando o mundo exterior pola ventá.

Chovendo auga a barrer

2006-09-13T18:00:00.000+02:00

Hoxe pola tarde empezou a chover ben. E eu sei porque. Pola lei de Murphy, que di que cando á señora Nona lle traen un tactor de leña é necesario e inevitable que se poña a chover para deixala calada ate as bragas mentras carreta nela. Agora que xa acabei de botala no patio, parou. Claro. Menos mal que son anfibia.
Ainda non se sabe nada de cando abrirán a piscina de Ortigueira, Pi?

Bewitched, bothered and bewildered

2006-09-11T12:29:00.000+02:00

Moito marmularme, rapaces, pero non sabedes que ben vivo, pasmada polo galano Mr Miller. Lástima que estas cousas duren máis ou menos o que dura a lúa chea. Mentras tanto, persistirei, como dí a canción, "worshipping the troussers that cling to him".

Third

2006-09-08T23:05:00.000+02:00

E como non hai dous sen tres, aquí tedes outra foto de Mr Miller, aka Michael Scofield ou o payo que se fai meter no cárcere de Fox River, Chicago, Illinois, para amañar a fuga de prisión do seu irmán, a piques de ser executado por un crime que non cometeu. Pode sonar unha miga dubidoso, pero é un traballo impecable, cuns guións máis finos que o encaixe de Camariñas e sen facerlle trampas ao espectador nin facilitarlle a vida (o que deberon suar os guionistas para deseñar semellante arañeira argumental!!).

En setembro

2006-09-08T14:04:00.000+02:00

En Setembro esperemos que non sexa verdade o refrán que di que arden os montes e secan as fontes, porque xa era o que nos faltaba para o peso.
Aquí ao pé do Ortegal parece que quere chover e non se decide.
A Lula anda mimosiña, outra vez co pseudoembarazo dichoso. Teño mala conciencia porque con tanto traballo que teño lévoa pouco de paseo.
Será culpa da lúa chea, pero cada vez que vexo a foto de Mr Miller que a miña irmá puxo no fondo de pantalla oubéanme as entretelas. Aquí o tedes outra vez en todo o seu esplendor.

Arrobas de calor

2006-09-06T11:45:00.000+02:00

Hoxe mellorou o tempo no meu forno particular. Esto de vivir nunha casa co tellado de uralita é un suplicio no verán. Podería cobrar entrada na sauna que é o meu estudo. Ademáis deso, non sei moito do que pasa no mundo exterior ás catro paredes onde como, durmo, **** e traballo. Que pouco máis dá de si a vida. Menos mal que teño á Lula que me mira con amor incondicional. Ou será que ten fame?

Prison Break é unha das mellores series da historia mundial das series televisión.
Wentworth Miller, unha inspiración inacabable para a luxuria mulleril.

Plutón

2006-08-27T12:20:00.000+02:00

Acaban de deixarnos varados aos do signo do escorpión. ¿Se Plutón xa non é un planeta, que facemos nós agora, desplanetados?

Feismo total

2006-08-12T10:45:00.000+02:00

Para consolarnos das desgracias urbanísticas de Cariño, fotos como esta. Despois de todo, non estamos tan mal.
Se queredes rirvos un pouco, na páxina de La Voz de Galicia tedes un albume cunha chea de fotos similares.

Arde Galicia

2006-08-08T12:49:00.000+02:00

Contra a maldade cativa e ruín da xente non hai que facer. Así que o único que nos queda é rogar para que chova a mares e apague tanto lume de dios.
E aos que prederon os lumes, que os metan no cárcere. Ou que lles poñan unhas brasiñas no cú, a ver que tal lles parece.

Máis tests de Kaplan

2006-07-26T10:47:00.000+02:00

Fago o test sen rechistar por orden de Kaplan.

Que hora é?: As once corenta
Nome Completo: Aquí, Nona, por mero azar
Alcumes? Señora Pura, últimamente
Por quen che puxeron o nome? Podía ter sido pola miña tía avoa, pero foi culpa dun ramalazo pijo doutra tía avoa e da ignorancia da miña mai, que nin se molestou en pensar un nome para a a súa primeira filla.
Signo Zodiacal: Escorpión
Tatuaxes: Nengun
Amaches tanto a alguén como para chorar? A caldeiros
Estiveches nun choque de coches? Non. Unha vez chocoume unha vespino, e outra vez turreille a un carro remolque. Sen consecuencias.
O vaso, meio cheo ou meio vacio? Creo que en xeral medio cheo
Cor favorita de roupa interior: Negra
Número favorito: O 8 ou o 9, ou o 7, ou o 4
Cor favorita: Azul, laranxa, violeta
Supersticioso? Ás veces, algúns días
Tipo de música de preferéncia: Calquera cousa que faga Paolo Conte.
Flor: Antes o iris. Agora ampliei os horizontes.
Última visita ao hospital? Só de acompañante. Hai uns meses.
Como te ves en dez anos? Máis gorda e con menos pelo, coma todos.
Que cambiarías da tua vida? Dos sete aos trinta anos, case todo.
O primeiro que pensas ao espertar: Durmín dabondo ou sigo un pouco máis?
Que hai na parede do teu cuarto? Unha lámina de papel de arroz con flores secas. Unha perrallada
Persoa que talvez non conteste este post: Nin sequera sei a quen mandarllo...
Persoa que seguro responde: Teño poucas amistades con blog. Poucas ou unha.
Quen che gustaria que respondese? Calquera, gustaríame que respondera calquera.
Que dirias a alguén e non te atreves? Hoxe tes mal alento
Deporte favorito: Nadar
Tímido ou extrovertido? Extrovertidamente tímida, como Kaplan
Gusta-che ler? Moito.
Falas algun idioma? Si. Mesmo cando ignoro a súa gramática, léxico e fonética.
Pasatempo favorito: Ver a tele
Praia ou montaña? Praia, pero para estar na auga. Senón, montaña, á sombra dunha árbore.
Coleccionas algo? Lápices, informalmente
Tes algunha fóbia? Os paxaros.
Cando foi a última vez que choraches? A lágrima viva, hai dous anos. A pinguiñas, a calquer hora, cunha peli
Gusta-che a tua letra? Nadiña.
O pan gusta-che con que? Só e con todo.
Sendo outro, serias o teu amigo? Si.
Tes un diario de vida? O que? Bastante traballo me costa levar unha axenda.
Es sarcástico? Só na intimidade.
Saltarías en bungee (puenting)? Non. Teño vértixe.
Cereal preferido? O mainzo
Desatas os zapatos ao sacá-los? Se me amaño sen desatalos, non.
Cres que es forte? Si. Sen querer.
O teu xelado favorito? Chiculate negro e laranxa.
Canto calzas? Un 36.5
Roxo ou Rosa? Rosa
O que menos che gusta de ti? Que non teño o sentido da oportunidade. Nin o das proporcións.
A quen estrañas muito? Ao meu avó, que en paz descanse (se é que a miña avoa llo permite)
A cor de pantalón e zapatos que tes postos? Granate desvaido e lila/verde
O último que comiches hoxe? Té con leite e tostada con aceite de oliva
Que estás a escuitar neste momento? O ruido insoportable do ordenador
A última persoa coa que falaches por teléfono? O meu curmán Chema
Trago favorito? Vodka con limón e tónica
Deporte favorito para ver por tv? Ningún
Comida favorita? O caldo. E as patacas fritas con albóndigas.
Película de terror ou final feliz? Final feliz.
Última película no cine? Munich
Dia Favorito do ano? O último sábado de Xaneiro. San Xiao
Inverno ou verao? Un verán cálido e soleado
Bicos ou abrazos? Segun con quen. Nas presentacións prefiro que me dean a man.
Postre preferido? A tarta de chiculate
Onde é o máis lonxe que estiveches da tua casa? Nova York
Estiveches namorado algunha vez? Como unha becerra
Arrependeches-te algunha vez dalgo? Constantemente
Cor de ollos preferida: A da miña curmá Gema, verde turquesa
Nome de rapaz e rapaza favorito: Albán e Miranda
Fumas? Pouco e ocasionalmente
Condóns de laranxa ou limón? Tanto ten, caducaríanme nun caixón
Sexo con amor ou sexo con morbo? Xa non me acordo
Usas algunha muletilla? Vaia, ho, paréceme que si
Tes algo pendente de facer? Ir ao rexistro da propiedade coa escritura da miña casa
Un momento especial na tua vida: Varios. Bastantes. Non me caben aquí
Es feliz? Máis ben si que non
Que hora é agora? As once corenta e nove

Actualizando

2006-07-14T14:01:00.000+02:00

De pura vergoña e antes de que Kaplan me tire das orellas, actualizo.
Este fin de semán é a festa do Carme.
Kaplan, vente de visita, ho, que é unha cousa bonita de ver.
A Lula está máis bonita que as pesetas rubias, como dicían antes. Debe estar perto de empezar o celo.
O tempo tamén está óptimo.
Teño os oídos un pouco atascados de cera. Mellor. Para o que hai que oir....
Sigo cabreada por múltiples motivos. Because I'm worthy.
Cariño está cheo de toristas. Parécelle ben á parte mundial de min: toda a terra é dos homes, efectivamente. Pero á miña parte tribal parécelle mal.
Hoxe son pesimista. Esta aldea nosa non ten futuro.
Onde está a grúa, hoxe xa está erguido un novo bloque de cinco pisos. Perfectamente legal, co plan de urbanismo de Cariño na man. Hai que ter a cabeza no cú para facer semellante PXOU.

E se tivera rodas, sería unha carretilla

2006-06-20T11:00:00.000+02:00

Seguíndolle o rollo a Kaplan, xogo ao xogo infantil de "se fora un animal....sería un cabalo" pero ao revés.
Se tivese que ser outra cousa distinta a unha persoa (e sobre que o sexa tamén hai dúbidas ás veces), NON SERÍA:
un mes: o de Novembro
un día: o domingo
unha hora do día: a hora de madrugar
un planeta: Plutón
un animal: unha pomba
un móbel: un taquillón de contrachapado
un instrumento musical: unha batería
unha froita: un melocotón
unha canción: Ne me quitte pas
unha materia: a lá mollada
unha parte do corpo: os xeollos
un obxecto: un marco para fotos
unha comida: gazpacho
un personaxe animado: o Correcaminos
un número: o dous
un coche: un audi
unha cidade: A Coruña
unha dor: a de oídos
un mar: o dos Sargazos
un idioma: o francés
unha cor: o gris
un verbo: esperar
unha estación do ano: o inverno
unha prenda de vestir: unha minisaia
un libro: a Biblia
un país: Alemania
un lugar: a praia de Riazor no verán
un deporte: o baloncesto
unha película: Chicago, de Rob Marshall
unha marca: Lladró
unha serie: Los Serrano
unha páxina web: a de Renfe
un sabor: o do pepino
un signo do zodíaco: Libra
un perfume: L'eau Issey

Kaplan, esta remata sendo unha lista de fobias, máis que de representacións sobre un.

Carmucha is here

2006-06-02T13:25:00.000+02:00

A señora Carmucha chega a sacarlle punta ao mundoblog galego. E xa hai moita xente cagándose nos seus mortos. Eu, particularmente, saúdo con alegría o refacho que trae con ela. Ainda que nos poña a todos a parir (no meu caso, dubido que haxa blog máis aburrido na esfera do bloguismo galego).

De cando en veces, fai falla que apareza alguén así de destroyer para animar o mundoblog. Eu voullo contar a todas as miñas amistades (de nada, señora Carmucha).

Total, ela o que ela fai é dar a súa opinión sobre os blogs que le. Que é como dar opinión sobre os libros que un le. Claro que ás veces se causa dor moral aos autores, pero é o risco que corre quen se expón nesta praza pública que é a interné. Incluída a señora Carmucha. Espero que coide a prosa e sexa concisa e limpa co bisturí.

O tempo soleado; o nordeste respetable. A foto, do val de Landoi desde a esquina enriba da miña casa de Paredela. E ao fondo os eucaliptos de Lamestra que non nos deixan ver a ría.

Catro cousas

2006-06-01T01:55:00.000+02:00

Respondendo ao reto de Kaplan, poño aquí as miñas catro cousas.
Catro cousas que máis como:
Garbanzos
Xamón
Bonito ao natural (sempre conservas La Pureza)
Sopas

Catro recantos únicos para pasear:
As praias de Cariño. Calquera delas.
Os outeiriños dos Cotswolds ao redor de Broadway, entre ovellas e prados
As rúas de Roma. E as de Siena, no mesmo paquete.
A serra da Capelada en toda a súa maxestade.
(Recantos, recantos, non son pero é que aos de Cariño gústanos todo ao grande)

Catro cafés que tomaría:
Un café de pota no chiringo de San Xiao.
Un capuchino no Trastevere.
Unha bica no Rossio.
Un carajillo no Baiuca.

Catro cousas que máis uso:
O ordenador.
Lápices.
A tele.
O bater (Realmente, o té é moi diurético).

A foto é do río Windrush ao seu paso por Bourton on the Water. O seu curso daba tamén para un paseo ben agradable.
A casa da esquina, o Old Manse Hotel, onde traballei e vivín durante tres meses.

Problemas de imaxe

2006-05-25T01:19:00.000+02:00

Non teño abandonado o mundoblog, é que o meu ordenador é unha criatura temperamental e ás veces non me deixa nin achegarme. Agora é a pantalla, que ten os controladores deprimidos ou psicóticos, sabe deus. Calquer día lle dá unha embolia e se me queda no sitio.

Levo piando por que veña a calor unha pila de tempo, e o tempo está por non darme gusto.

Da Lula non digo nada que segue como unha rosa. Unha rosa peluda. Cos pelos que solta ao día, dábame para un coxín.

Mudanzas

2006-05-12T15:15:00.000+02:00

As mudanzas son unha cousa moi pesada de facer, e seino ben porque levo unha pila delas no lombo.
Para contalas, e seguindolle o fío ao meu amigo Kaplan, procedo a anotar as rúas nas que levo vivido na miña vida.

Nacín na rúa das Angustias. E a partir de mudarme aos seis anos, xa foi un non parar: rúa de Rosalía, rúa da Pardo Bazán, Porta Real, rua de Médico Rodríguez, travesía de Navarra , praza de Lugo, rúa do Hórreo, rúa do Pexigo, Lagoas, de volta á Pardo Bazán, e de aí outra vez comenzando a danza.

E logo vivín na rúa do Vilar, na rúa do Olvido, na rúa do Pexigo (no mesmo sitio), na rúa da Rosa, na rúa de Teo, na Costa Nova, no bairro das Flores, na rúa de Ramón María Aller, na rúa da Torre, na High Street en Broadway, na Hight St en Bourton- on- the-Water, na Friars Wharf de Oxford, en Fairfax Center (Kidlington, North Oxford), en Howard St, de volta na rúa da Torre, na rúa do Torreiro e agora por fin na miña actual residencia. Creo que non esquezo ningunha, pero ben podería ser.

Cantas me saen en total? Vinteoito mudanzas, se non fixen mal a conta. Menos mal que, de momento e ata que a casiña de Paradela, parroquia de Landoi, estexa lista, podo descansar un algo.

Ritmo rural

2006-05-09T21:13:00.000+02:00

Creo que o meu ordenador está malafacéndose ao ritmo rural e cada vez vai máis lento. Non sei se matalo ou poñelo a tratamento. Que baixe tanta cousa audiovisual do e-mule tampouco debe axudar. Estou chegando á desesperación intentando que funcione o Nero para meter en CD as cousas que xa descarreguei.
A metade das veces, se me colga todo (carpetas, programas, arquivos, documentos...). E a outra metade vai tan a modiño que me durmo agardando.
Tanto ADSL para esto.

A Lula está como unha rosa. O tempo, regular. Vai moito frío polas noites.

TELÓN

2006-04-26T16:45:00.000+02:00

Con gran congoxa comunícovos que o cine da Solana, posiblemente o máis antigo cine tradicional en funcionamento en Galicia, pecha este fin de semán definitivamente. Non poden seguir aguantando con perdas. Non son os primeiros nin serán os últimos, que a cousa está moi fastidiada para os cines tradicionais.

E é un cine, para os que non sodes cariñeses, que pode mirar por riba do ombro á inmensa maioría dos supercines modernos de multisala. Grande, cómodo, con boa calidade de imaxe e son, pantalla ben grande, calefacción... Non lle falta de nada máis que público.

Despídense con Orgullo e prexuizo. E convidan a todo o mundo a ir de balde.

Non sei se é a hormona que me anda ao biés ou que, pero dame unha pena negra.

Actualizacións

2006-04-17T15:22:00.000+02:00

Actualízovos o enlace co blog de Xesús de Landoi-Miñeixa. Como formateei hai pouco o disco duro perdín moita información e estaba a piques de mandarlle un e-mailo a Quique Brando para que me dera o novo enderezo deste blog. Claro que Quique nunca responde aos emilios, así que menos mal que Xesús se deixou caer por aquí e puiden anotar o enlace.
Asomádevos alí para ver que bonitiña é Clara, a nena que lles naceu a Berta e Xesús o venres pasado. Eso si: a nena é ben linda, pero o sorriso da nai resplandece máis ca o sol. Dá xenio ver á xente feliz.

Actualízovos tamén o tempo: está bo, soleado, parou de chover.
A Lula está co pseudo embarazo, transtorno bastante coñazo que segue ao celo cun intervalo de dous meses. A pobre, aparte de ter as mamas hinchadas, cousa en por si bastante coñazo, anda algo transtornada, que non sabe nin onde mexa. Agora mesmo imos de paseo á praia de Fornos (a da foto) a enredar un pouco.

Nomes vellos, nomes de hoxe

2006-04-13T17:09:00.000+02:00

Como nos imos aclarar cos títulos de propiedade de casas e terras se veñen sendo un labirinto desde os tempos do rei Cintolo?
Vagando pola rede fun dar cun documento que entendo que procede do convento de Santo Domingo en Ortigueira e que trata sobre propiedades do mesmo en toda a comarca. Parece ser do século XVIII, pero fala de donacións que se remontan ao XV e mesmo máis atrás, cando xa a Boca da Leira era a Boca da Leira e o Fontao era o Fontao. A ver se ides pensar que os nomes dos sitios veñen de onte.

"Y en los 20 días del mes de Diziembre de 1.575 Juan da Zea, vezino del puerto de Cariño, yerno del dicho Andrés da Zea, yzo dejación del dicho foro al convento cuya scriptura pasó ante Alonso de Vilar, escribano."

Tamén recolle un gracioso incidente: un roubo de esterco.

"En 22 días del mes de Enero de 1.777 se dió querella zivil ante la Justizia de esta villa por el R. P. Prior de este convento contra Francisco piñón, Andrés Monteiro, Andrés de Piñón y Luís de Seoane, vezinos de la feligresía de San Pedro dos Feás por haver los dos primeros de autoridad propia sacado porción de abono o estiércol de un caño contiguo a la heredad que se nombra do [ilegible] sita en la chousa del mesmo nombre y propia de este convento en los términos de Jusevilla, y todos y robar una antigua de a pie y de carro en las heredades do coto das Caldas, y Lado Castro, asimismo propias del convento. Y en 24 de dicho mes se le notificó dicha querella por el escribano y confesaron el delito"

Quen ían ser, senón os de Susavila, aplicados a facer tropelías contra o clero?

O efecto da drogha no colacao

2006-04-07T02:03:00.000+02:00

Con esto da internete, os pecados de estupidez non só non caducan, senón que se esparexen polo mundo sen misericordia. O da drogha no colacao ten clube de fans e todo. E para máis, o vidrio anda tamén pola rede. Xa non pode un home cometer un fallo na vida que llo van recordar sempre?

Libertade de expresión

2006-04-06T15:27:00.000+02:00

Que bonita é Europa para algunhas cousas. Nos EEUU andan outra vez cazando bruxas. Este artículo do Guardian explícao moi ben. Os mestres e profesores teñen que andar alí con moito coidado con non propasarse dicindo cousas como que non é de bo ton que os americanos pretendan impoñer ao resto do mundo como pensar ou como vivir. Hai un tipiño, caza-profesores de esquerdas, chamado Horowitz que ven sendo coma un jimenezlosantos calquera. Deses que pensan que chamarlle a alguén comunista é un insulto. Como se por ser comunista foras un executor do gulag ou un policia castrista, ou un reeducador da China de Mao. Eu creo que coñezo a algún comunista e vanche de compras a Alcampo coma todo o mundo.
Segue facendo un frío que dá noxo. Tiven que poñer a estufa outra vez. Póñovos unha foto cutre do novo Instituto. E que non teño moito máis onde escoller.

DanBrownizando

2006-04-06T00:08:00.000+02:00

Atopei este fabuloso enlace. Para que vos lancedes sen rede ao bricolage folletinesco. E para botar unhas boas risas. Se Victor Hugo levantara a cabeza....!
A foto da miña nada impecable pedicura póñoa porque Pi me dixo o domingo que tanto retrato da Lula xa é pasarse. Esta tampouco ten xeito, pero non hai moito onde escoller.
O tempo está frío. A Lula, frizzante coma a gaseosa.

Primavera espesa

2006-03-30T21:13:00.000+02:00

Ven lanzada de todo a primavera esta. Está o mundo florecido que é cousa de marabilla. E a Lula vaino levando moi ben. Últimamente está moi sensata e moi dialogante. E que ninguén se burle de min por falar coa cadela, que ainda hai xente peor, que fala cos gatos, cando todo o mundo sabe que os gatos só entenden o francés.

Mundo cruel

2006-03-17T21:00:00.000+01:00

O mundo évos moi cruel para as rapaciñas novas. Failles crer que Gisele Bundchen, esa vara de vímbio tan guapa (e taaaaan delgada) ten curvas. E claro, as pobres pasan a xuventude na percura da delgadez con curvas. Como para chinarse da cabeza total.
Tiña razón a Rosellini: a delgadez é o novo signo de aristocracia. Podes ser o que queiras mentras estexas delgada. Mesmo podes ser pobre. Se eres delgada, tes unha pila de puntos máis na vida social.
E estar delgada (taaaan delgada) non é sano, pero tampouco é fácil. A min esas delgadas que din que comen de todo pero que o seu metabolismo é así mátanme á risa. De cada cen mulleres esqueléticas, haberá unha desas que realmente pode comer un lacón enteiro que o funde co que desgasta en enerxía. As outras noventa e nove, pasan máis fame ca un can de palleiro. Logo está a miña amiga Mili, que nunca ten fame porque non lle gusta comer, pero se obriga como unha campeona para manterse sana. E así, esforzándose, consigue non quedar nos osos. Escuso dicir que a Mili a flacura parécelle cousa mala e cousa fea.
Eu, como señora gorda (pero a réxime cada dous por tres, que me pesa o cú que non vexades que incordio), lamento moito que o mundo vos ande tan desaqueloutrado. Levo toda a vida cos mesmos kilos para riba e para abaixo; xa teño un dejá vú con eles. Pero de aí a odiarme por eses michelines que saen en lugares insospeitados para sorpresa xocosa dunha, hai un mundo. Un universo, un océano, a fosa das Marianas. Todos sentimos a necesidade desesperada de que nos queiran, pero non ha ser polos nosos duros osos. En todo caso, será polo que teñamos de mol, no corazón ou no cú.
A Lula está de acordo en todo conmigo.
E a todo esto, por máis que a Xunta e o seu departamento de Igualdade e non sei que máis se empeñen, para min este mes é moi pouco violeta. Eu véxoo máis ben entre azul e verde.
E en branco e negro a foto dese cacho mulleraza que é Sofía Loren. A xenética é o que ten, que reparte guaperío ao azar.

Pes grandes

2006-03-10T22:18:00.000+01:00

Alguén sabe porque as mulleres agora teñen os pes tan grandes? Xa sei que a media de altura aumentou moito, e lóxicamente todo vai parello. Pero o dos pés é aparte. Agora só as señoras usamos números ridículos coma o 36 ou mesmo o 37. As mozas levan un 38 mínimo (que por outro lado, non se fai grande á vista).
O dos Oscars foi un pouco aburrido, a pesar de que nos rimos bastante con Jon Stewart. Son moitas horas e a miña irmá nunca leu o Hello! na súa vida, e así non hai con quen falar. O aliciente foi que as cámaras paraban moito en George, e eso sempre enche o ollo (Ai, Cesare, mira que chamarlle soso...).
En fin, nada novo que contarlle ao mundo blog. O tempo, ruín. A Lula, coma sempre. Marcho a e-bay a mercar un kimono de seda por cinco euros. Non preguntedes ainda para que o quero. En canto o averigüe, cóntovolo.

And the oscar goes to

2006-03-04T20:34:00.000+01:00

Eche unha horterada de moito coidado, o dos Oscars, pero como eu tamén son bastante hortera, pásoo bomba vendo o ceremonio. E conste que non é por posmodernismo, son hortera de corazón e a contragusto; non se pode loitar contra a natureza dunha.
Mañá estaremos miña irmá e máis eu chantadas diante da tele con tal ocasión. Se non quedamos durmidas antes, farei a crónica co evento.

A Lula está guapisma con todos eses pelexos redundantes seus, así que de dieta, nada. Paseos e ben que lle chega. Malo que chova tan salvaxemente que case non podemos sair de casa máis que para levala a mexar. A semana que ven vai ao veterinario a Santiago para que lle limpe o sarro e lle corte as unllas, e lle pase a ITV. Meto outra foto dela, miña purruchiña.

Creo que xa limparon da praia de Fornos o quintal e medio de floi (ou sexa, unha pila de kilos de chapapote) que chegou hai semana e pico. Procelosas están as praias e as conciencias neste país de senvergoñas, onde canto máis pirata es e máis chanchulleas, máis respeto che teñen. Xa o único que conta para que te consideren ben son os cartos.

Velocidade

2006-02-27T12:29:00.000+01:00

Teño ADSL e ainda vou medio mareada pola velocidade á que vai agora o ordeñador. Eche como pasar das cavernas á Ilustración coas botas de sete leguas.
E estou doente porque non consigo que a páxina de cargar fotos funcione ben (non a vexo enteira, non sei porque: se sabedes que fago mal, dicídemo, por caridade).
Non sei como está sendo o Antroido. Co ben que se está na casa ao quente. Estamos, ademáis nese momento estúpido do ano que é coma un inverno andando nas pontas dos pés, un inverno moi silencioso e desacougante.
A Lula está poñéndose un pouco gorda. Eu véxoa guapísma, pero igual non é moi sano. Terei que botala a correr polo monte.

Xogando ás casiñas

2006-02-08T19:35:00.000+01:00

Así estou eu, peneirando ideas para a petite maison. Meu pai descubriume o outro día que as ventás sur da casa son de castaño, así que comprobando a súa estanqueidade, pódense renovar e manter. A foto é dunha delas. Non sei porque me saen todas tortas. En fin, o de aforrar en ventás venme moi ben. Xa bastante vou gastar acristalando por completo o porche (si, teito e fronte). Non sei se non meterme a criar orquídeas, porque deben ser 18 metros acristalados sen sol directo.
O de pensar no asunto da auga quente e a instalación eléctrica dame pavor. As posibilidades que suxire na súa páxina Xesús de Landoi-Miñeixa parecen moi interesantes (sobre todo a dos quentadores eléctricos instantáneos), pero confeso que penso encargarlle todo o traballo de pescuda ao meu irmán. O pobre ainda non o sabe.
Agora a cousa vai ser atopar albanel que poda empezar a traballar este ano. Non por nada, é que se o tellado segue caendo a este ritmo, axiña se han perxudicar os muros, e é unha pena, co ben que están ata agora.
Lula debe estar baldada das carreiras que se deu hoxe por Fornos, que leva toda a tarde durmindo. Está facendo uns días moi soleados, e unhas xeadas que te cagas.
Marga mandoume unhas fotos de disfraces para cans que son para mexar coa risa, así que ao mellor ainda lle planto á Lula un do Mestre Yoda e a saco de casa feita un pincel para botar unhas risas.

MANIAS

2006-02-07T05:31:00.000+01:00

Haicu cítame para que poña as miñas manías aquí. Se so teño que poñer cinco, vai ser fácil. Prima, roer as cutículas dos dedos. Segunda, anotar en mil libretas e blocs e axendas a lista de tarefas para o día seguinte, sabendo que cando chegue o momento saltarei as que non me conveñan. Terceira, frotar os pes un contra outro na cama coma os bebés cando se arrolan a si mesmos. Cuarta, non ducharme a non ser que sexa imprescindible. E quinta, calzarme primeiro do pe dereito. Ui, seguro que teño manías máis divertidas, pero creo que estas son as máis consistentes. Non sei a quen citar para que tamén poña as súas no seu blog, porque coma sempre, chego tarde a esto. Así que calquera que por aquí se presente pode facelo nos comments.
A Lula está en celo, e hoxe foi moi mala, así que a castiguei todo o día sen dirixirlle a palabra. E afectoulle.
O tempo está case primaveral, pero á noite xeaba. Cada vez entendo menos ao tempo.
Ainda non teño os planos da casa, pero non creo que tarden. Agora non fago máis que desfacer as ideas primeiras e mirar de darlles a volta, a ver que sae.
O que non entendo é que carallo queren facer co rural galego, que en canto te descuidas métenche unha pista asfaltada en cada corredoira e congostra que pillan por diante. A foto é do camiño á Petite Maison Nona.

Planos

2006-01-18T11:57:00.000+01:00

Calquer día destes Nona Bolsón verá o primeiro proxecto do arquitecto para convertir a vella escola de Landoi na súa casa. Póñovos aquí unha foto do porche, que case con certeza se vai pechar e acristalar por completo. Está orientado ao norte, e non ten sentido deixalo aberto porque non vé o sol máis que de lado, e eso en verán.
Ando coa cabeza burbulleando con mil cousas que teñen que ver con esta casa. Que se que tipo de caldeira poño, ademáis dos paneis solares, para quentar a auga. Que se chan radiante ou radiadores convencionais. Que se madeira na sala ou gres. Que se cociña económica ou non. Se vou estar así de aquí a que a casa estexa rematada, vai ser moi entretido. E agotador.
O tempo está idiota.
A Lula está en celo, así que cando saimos de paseo sempre lle sae algún Romeo ao paso.
A polémica entre confraría e concello sobre o edificio do ISM que agora é local da terceira idade non sei se está rematada. O que si sei, e quedara en contalo, é que o concello actuou a raiz de que o Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais lle comunicou á Confraría o 22 de Decembro de 2004 (rexistro de saída 3750) que "o edificio e terreo pasaron a formar parte do dominio público marítimo terrestre en virtude da orde do Ministerio de Obras Públicas de 3 de Xuño de 1994", e que polo tanto a Confraría non podía reclamar dereitos de propiedade sobre o mesmo . Se o dictame do ministerio era correcto ou non saberase no seu tempo, porque a Confraría presentou un recurso. O que está claro é que se se monta a polémica que se monta é básicamente porque Confraría e Concello non se teñen ningunha simpatía política.
A novena de San Xeao está por empezar. Ide lavando os puchos de lá e dándolle grasa ás botas, que só quedan dez días. Por certo, ¿quedou alguén en recoller o lacón que conxelamos? Deixei pan, prebe e non sei que máis no conxelador da casa onde ceamos no fin de ano, Coe, así que hai que acordarse de collelos.

Deadwood

2006-01-09T17:48:00.000+01:00

Recén saída do catarro, quedo conmocionada porque en Deadwood lle pegaron un tiro a Wild Bill Hickok. Sen poder agardar á semana que ven, alá me vou á páxina da HBO para ver se está verdadeiramente falecido ou que. E si, está falecido, o pobre. Au revoire Keith Carradine, que facía un Wild Bill moi bon. Quedeivos prendada desta serie para a miña sorpresa, porque o western nunca foi santo da miña devoción. Bótana na Fox os sábados. O malo de Deadwood (un malo moi moi ben debuxado) é Ian McShane, que debe ser o avó máis guapo do hemisferio norte.
Polo demáis, pouco que contar. Non sopla o vento e a roupa non seca, e o comportamento da Lula faime pensar se teño unha cadela ou unha cabra.
Unha recomendación final. Haicu .

FELIZ ANO NOVO

2005-12-30T15:43:00.000+01:00

E Felices Festas en xeral. Desta non poño foto que se me desestabiliza o ordeñador. E un consello: non deixedes de ler o blog de Suso Lista, cheo de marabillosos contos verdadeiros.

2005-12-16T11:23:00.000+01:00

Na foto, o camiño hobbit que pasa polo este da miña "posesió".
Ainda non volvín por alí desde que a merquei. Meu pai reclama unha desbrozadora xa, que debe estar rebentado o pobre de darlle ao fouciño.
A propiedade da terra é en Galicia un misterio máis profundo que o da Inmaculada Concepción. Un pensaría que non habendo escrituras de algo, é tolería mercalo. Eu tamén o pensaba. E aquí estou, sen escrituras e tan pancha. Os galegos teñen un enorme talento topográfico de nacemento. Poden esquecer se pecharon o gas ao ir para cama, pero o centimetro exacto dos marcos das leiras propias e veciñas, eso nunca. Así que ainda que os papeis non digan nada, están os veciños para testemuñar que eso é de fulano con todas as da lei.
En fin, como non teño escrituras, terei que aforrar para poñerlle o tellado sen pedir hipoteca (sen escritura non che fan hipoteca), porque é o que me aconsella todo o mundo (incluído Xesús de Landoi, que coñece a casa e anda metido tamén en fregados restauradores). Por certo, Xesús, tes que adoptar o apelido composto, en plan marqués: Xesús de Landoi-Miñeixa. Eu tamén vou ir pensando en algo así. Pura de Cariño-Paradela de Riba. Ou de Baixo, que ainda non está claro. Case mellor me poño de Paradela do Medio, que non existe, pero como aquí che somos tan espléndidos poñéndolle nome aos sitios, pois un máis ben cabe.
A Lula está hipermegamimosa. Esta noite non parou ata que subeu á cama. Quedei de pedra cando se estirou ao meu lado, coma unha persoa talmente, para durmir (e para roncar, a condenada). Non tiven corazón para botala fora. Creo que ás veces esquece que é un can. E o que é peor, eu tamén.
E o tempo segue sendo un noxo.

Desbrozar, desbrozarei

2005-12-14T18:54:00.000+01:00

Agora resulta que unha das primeiras obrigas dunha propietaria rural é ter unha desbrozadora, porque senón cómente as silveiras. A de cousas que ignoro e vou ter que aprender a toda presa. Estes días estivo o meu pai dándolle ao fouciño para limpar a entrada da casa. Mañán espero poder ir eu. Sacar fotos, que a min un fouciño na man debe quedarme tan ben como a un cristo unhas pistolas. Aquí vos deixo outra foto da casa, a súa ruinosa fachada norte (o porche está mal e o alpendre tamén; o corpo principal da casa non). A que estaba torta era a fotógrafa, eh, non a casa.
A Lula está moi moi pesada e non se deixa quitar a foto co gorriño de Papá Noel.
O tempo, un coñazo. Vento frío, frío. Se vides por aquí abrigádevos ben, que corta.

Vista Noroeste

2005-12-14T11:34:00.000+01:00

Esta é a casa vista desde o oeste; como vedes, a fachada norte ten porche a alpendre, moi ben aprobeitables para incorporar á planta da casa. Con forno e lareira de toelo, e mesmo anacos de chan pavimentados por baixo do cemento coa pedra orixinal da casa. Non sei de cando será, pero certamente antes do 1850.
Máis me vale ir mercando unha desbrozadora. A erva seca que se vé ao redor é da finca da casa, que chega aproximadamente ata a árbore en primeiro termo.
A Lula ainda non ten nin idea de canto lle vai mellorar a vida cando poda andar todo o día cheirando ervas e rastros de bicherío.
O tempo, mustio.

Chámame O'Hara, Scarlett O'Hara

2005-12-13T16:12:00.000+01:00

Agora que xa son propietaria dun cacho de terra igual chego a entender eso que lle decía á señorita Escarlata o seu papá irlandés: a terra é o que permanece. Non sei eu. Ainda non abrollou en min a celosa microfundista que toda galega leva dentro. A miña parcela non me dá para saltar valados a cabalo, nin para sementar algodón, nin falta que fai. En realidade o de mercar esta finca é só pola Lula, que precisa espacio vital. E polo hobbits de Landoi, que se sinten moi sos.
Dous con seis ferrados. Casa de pedra. Mirádelle a fachada sul, que mona ela.

Pachuchez

2005-11-28T16:02:00.000+01:00

O sábado fun a Landoi ver fincas co meu pai e anaguei os pés. Debeu collerme o frío (e mira que eu para eso son dura como un croio) e agora estou nun estado de pachuchez apacible. Fóra vai frío e chove, pero coa salamandra acesa, uns cantos DVDs interesantes por ver, uns cantos libros por ler e a Lula feita un burullo sobando ao meu lado, non me fai falla máis nada que un paquete de aspirinas e un tubiño de aciclovir para calmar os herpes labiais, que estou que parezo bantú polos morros que se me puxeron.
A finca que vin en Landoi gustoume, é de bó tamaño, ten unha casa de pedra coas paredes en bo estado (a casa non é demasiado grande, terá 60m por planta, se os ten), orientada ao sul, con moitísima luz e nun sitio bonito. E non parece que pidan moitos cartos por ela. Así que ao mellor se todo cadra ben acabo marchando ao mundo hobbit. Mellor non adiantar acontecementos, pero eu ben que me vexo alí, poñendo xardín e lendo á sombra das maciñeiras no verán.
O asunto do centro de Maiores é básicamente un problema do propio ministerio de traballo, que non se aclara. Estiven vendo a documentación. Nun próximo post, a aclaración. Vou metervos unha foto da Lula ao chou, porque non teño nada máis xeitoso a man e a empanada mental producida pola catarreira tenme moi limitada. Coidádevos das friaxes, que son moi malas.

Novidades

2005-11-24T13:35:00.000+01:00

Róubolle e poño aquí a foto aérea que hai na páxina do Concello. Ainda que deixa fóra a praia da Basteira e os Pedrouzos, e a Pedra.
Deberían actualizar o conxunto da páxina, pero polo menos teñen ao día a sección de novas, que está ben. Así me enterei eu de que a Consellería de Medio Ambiente parece inclinada a executar o derribo do espigón da Basteira. A ver se lles dura o propósito.
Tamén me enterei desa maneira de que o Ministerio de Traballo finalmente lle dá a razón á Confraría: a antiga clínica (e agora centro de Maiores) é propiedade deles. Non sei que vai pasar agora con ese Centro. Tampouco sei se o dictamen do ministerio de traballo é definitivo ou que. Se é así, creo que o Concello meteu a pata e lle debe unha disculpa á Confraría.

E non é que a Confraría sexa santo da miña devoción, polo menos desde que o Patrón Maior se negou a recibir a Anxo Quintana, cando este era Senador (meses antes das eleccións autonómicas), non fora ser que se enfadara "o vello". A ver que país é este onde non se pode recibir con toda a cortesía a un Senador, da cor política que sexa, para contarlle as necesidades e demandas da xente do mar. Esperemos que Anxo Quintana non sexa da misma calaña, e, agora que é vicepresidente, se negue a recibir ao Patrón Maior da Confraria de Cariño por devolverlle o desprecio. Aí se ve que na política hai que ser coma os tendeiros: cortés con calquera que entre pola porta, porque todos son clientes potenciais.

A Confraría está de obras, moi necesarias. Entendín que ían ampliar o bar cara atrás, ao parque, para facer restaurante ou algo así. O que non me cadra é a cor: é rosa toscano, ou semellante. Quedáballe moito mellor o azul ceo de antes.

Tamén saberedes que van tirar o Instituto e que queren facer un aula da Natureza por alí, polas dunas. Non sei que sentido ten prantar edificio ningún nesta "Area de Protección Natural" ou como lle chamen. Supoño que só é unha idea lanzada ao vento.

O tempo está ventoso pero co día claro.

Radicais

2005-11-16T11:54:00.000+01:00

O da redada do outro día contra a xente de AMI foi para asustar, quedou claro. Para que no futuro os rapaces novos o pensen dúas veces antes de unirse a "entornos radicais". Eu non coñezo a ninguén de AMI pero, polo que leo deles de cando en vez, non creo que teñan máis delito que a súa falta de imaxinación. E eso non merece que te deteñan, te aillen do mundo e te maltaten física ou mentalmente durante dous días. A min cabréame moito que pasen estas cousas, e preocúpame tamén. Eu deles poñíalles un pleito ao Estado cando os solten.
Falando de radicalismo, aquí o escudo do lado collinllo prestado aos de Aduaneiros sen Fronteiras. Xa leva moito tempo na rede, e a min ainda me pega a risa cada vez que o vexo. Agora que sei subir imaxes ao blog, póñovolo.

Mar espeso

2005-11-15T19:55:00.000+01:00

O domingo petaba o vento que daba xenio. A foto é do Peiral. Díxome Mari Luz que o mar pasaba por riba do espigón.
Están poñendo no canal crus unha feixe de series americanas que non están nada mal, sen ser a bomba. A dos bombeiros de NYC (Rescue me), que os pon á humanísima altura do betún; a de Medium (que ainda que está ben rematadiña, se non chega a ser pola Patricia Arquette que é unha actriz coma un mundo, a saber como sería); a de Hospital Kingdom (unha versión da serie que fixera Von Trier para a televisión danesa e que se chamaba parecido pero non igual), que ten moita coña pola chifladura de moitos dos personaxes; Abducidos (producida por Steven Spielberg), que empeza agora a ter algo de interese no capítulo 5, porque os anteriores se arrastraban máis que camiñaban; Arrested Development (das mellores, unha comedia moi particular)...
Pero eu debezo porque empecen coa nova temporada de Los Soprano. Haberá que ter paciencia.

Salamandra

2005-11-15T12:14:00.000+01:00

Que sería de min sen a estufa de leña para quentar a casa e sacar a humidade que se nos mete polas regañas?

Para Lugo me voy

2005-11-11T13:12:00.000+01:00

Mañá vou facerlle unha visita ao meu amigo Kaplan, así que espero darme unhas boas homenaxes gastronómicas lucenses (Querido, se me estás lendo, que saibas que teño a boca moi fina ultimamente e non me vale calquer cousa de batalla, así que vou investigar a guía de restaurantes de Ithaca; convido eu, faltaría máis)
A Lula queda ben coidada, non se preocupar. Espero que non haxa neve ou xeo no Caxado. Volvo o domingo para comer cos papás e, se pode ser, para ir tomar o café a Espasante cos amigos. ¿Coe ou Chema veñen este fin de semán? O tempo enfriou pero está soleado que da xenio.
E unha noticia bomba: o Supermartes dará a súa derradeira bocanada o día 6 de Decembro. Adeus Super Piñeiro forever.

Cara lavada

2005-11-09T12:06:00.000+01:00

A dos representantes do PP ao queixarse das malas comunicacións de Ferrolterra. ¿Onde estaban eles cando a xente se manifestaba en Ferrol, e en Viveiro, pola traza costeira da Transcantábrica?
O goberno do PP (setembro do 2000) decidíu que a Transcantábrica tiña que ir por Vilalba e non pola costa norte, a pesar dos nosos moitos déficits viarios.
No ano 2001, aprobaron un plano de infraestructuras viarias para a nosa zona co compromiso de investir nunha "Via de alta capacidade do litoral" a cantidade de 7.382 millóns de pesetas para o ano 2005. Deses millóns, so investiron, do 2001 ao 2005, 41 millóns de pesetas.
E para colmo, querían facer un arranxo na estrada da costa, non unha nova estrada. O estudo informativo que espuxeron no verán do 2003 non contemplaba tal cousa. A estrada tería un carril en cada sentido e pasaría polo medio dos núcleos de poboación. ¿E queixáronse entón os alcaldes do PP? Non señor, ben contentos que estaban. Se non fora porque a xente se queixou e protestou e se remexeu, e porque outros partidos políticos tamén o fixeron, non se tería tomado a decisión (en xullo do 2004) de planear ese corredor rápido e non unha simple mellora da estrada que xa temos.
Así que efectivamente a realización desta via rápida ou como lle chamen ainda está en xérmolo, pero que non lle boten a culpa a Rita, que a culpa é deles.
Por certo, que o proxecto de vía non contemplaba un desvío específico para Cariño, só para San Claudio. Claro que non hai que preocuparse moito: ao máximo que chegaron no desenvolvemento do proxecto é a sacar o informe de impacto ambiental e a decidir cal das variantes presentadas escollían. E nada máis, aí quedou todo. Neso e nos 41 millóns.
Bueno, neniños, infórmovos para que ninguén se aproveite da vosa proverbial falta de información (nada estraño se temos en conta que de que aquí todo son dimes e diretes e poucos datos documentados). A ignorancia é moi mala, e a desmemoria, peor.

Mac ou Pc

2005-11-03T13:20:00.000+01:00

Un dia destes teño que cambiar o portatil, e vou sumar opinións para ver se merece gastarse mil euros nun mac que non te deixe tirada tan a miudo coma os pc (non merquedes nunca un HP; a este meu cascoulle o disco duro ao ano e medio; logo escarallouse o teclado, e calquer día destrágase a pantalla).
Teño que pedirlle información e consello a Quique, e máis a Rafa, que por certo, hai tempo que non se deixa caer por aquí, polo menos virtualmente (nin avisaches do DiPi, nin do teu blog, home, acabo de atopalos agora na rede de puro churro).
Teño que ir a Ithaca un día destes a visitar a M. e a K. O malo é que non podo deixar a Lula soa máis dun día, miña pobre. Igual teño sorte e M convida á cadela tamén.
A foto é da mesma casa que a do post anterior. Esta é a fachada.

Ocupacións

2005-11-03T12:51:00.000+01:00

Teño que buscar casa. Non é que me vaian botar da miña, pero o prazo da conta vivenda expira en Decembro. Estou mirando algunhas por Landoi. Se sabedes de algo (barato) avisádeme. Esta que poño na foto está no Seixo, pero non sei se vende, e se é así, seguro que piden unha porrada de cartos. Menos mal que ainda vai habendo algo de oferta, pero vai haber que darse presa, porque a xente de fóra ven ofrecendo moitos cartos, subindo os precios e quedándose coas mellores. Seremos parvos...
Despois de ver o bonita (enoorme e precíooosa) que quedou a de Andrés e Isa, dá ganas de pasarse á vida rural ipso facto. Ainda que non se pode dicir que en Cariño un faga unha vida moi urbana, francamentes. Pero Lula precisa espacio para trotar e a min non me molestaría ter unha hortiña para sentarme a ler no verán.
Por certo, que Andrés e Isa xa son pais. Roque ten dez días e fai vida de gato. Durme de día e de noite lle dá pola actividade. É unha monada de bebé.
Tamén o é Lola, a filla de Bea e Carlos. Unha pequerrecha lindísima de ollos grises que xa ten tres meses. Hai que ver como espabilan os nenos no mundo moderno.
E tamén é papá de novo Gus, que lles naceu a el e Gloria en Sevilla unha nena o mesmo día que naceu Roque (o martes da semana pasada, se non me engano moito). Vaise chamar Marina.
Xa vedes, a especie fai o que pode por perpetuarse.
A Lula tamén ha querer perpetuarse un día destes. Creo que lle ven o celo adiantado. Está claro que para o celo do ano que ven, o seu cuarto, haberá que buscarlle un mozo.
O tempo está infumable. Chove. Pero non vai frío, de momento. Tanto que me apurei a preparar a leña para a estufa e de momento só a puxen para irlle dando rodaxe. O clima évos unha cousa moi rara, cada vez máis.

Premios Darwin

2005-10-17T15:26:00.000+02:00

Así chamados en honor de Charles Darwin, o pai da teoría da evolución, "The Darwin Awards
salute the improvement ofthe human genome by honoring those who accidentally kill themselves in really stupid ways".
Faltan moitos nomes, xa o sei, pero a competencia é dura. Como dixo o señor Benjamin Franklin, todos nacemos ignorantes, pero hai que traballar moi duro para seguir sendo estúpido.

Paradoxas

2005-10-14T14:27:00.000+02:00

A foto, de Siena. Agora é cando un se descobre amantándose nos recordos das vacacións. Será polo frío que vai.

Unha vez coñecín a unha rapaza, chamémoslle Mercedes, que era da mesma vila (mesmo foran compañeiras de instituto) que unha compañeira de facultade miña (chamémoslle Luisa) . Cando lle dixen a Mercedes que Luisa se sentaba na fila de diante de min, Mercedes dixo que Luisa era boa rapaza, ainda que pouco espabilada. Máis ben burriña, dixo.
E cando falei con Luisa e lle contei que coñecera a Mercedes, a súa compañeira de instituto, Luisa dixo que Mercedes era boa rapaza, ainda que lle sorprendía que chegara á universidade porque era bastante burra.
Confeso que me rin moito a conta desto. E se tiñan razón as dúas e polo tanto as dúas eran listas ao percibir exactamente a burremia da outra, e ao ser listas e percibir á outra como burra se demostraba que as duas eran tontas e esto era unha monumental paradoxa? Eu personalmente creo que eran as dúas bastante burras, pero con sensibilidade suficiente para percibir a estupidez allea. A ver se me vai pasar a min o mesmo.

Pailanada

2005-10-12T11:22:00.000+02:00

Que estrañas posturas adopta a Lula (de forma autónoma, que nesta casa somos unha republica federal) para durmir.
A pailanada é a de Paco Vázquez, con eso de que el é máis constitucional que ninguén e gastar tela nunha bandeira española tamaño XL. Unha cousa é unha cousa e un trapo é un trapo. A min non me fai chis nin a bandeira española, nin a galega nin a do Deportivo. Nin para ben nin para mal. Ao non ter musica, coma os himnos, pois non me tocan o corazón.
Por eso o da grande bandeira coruñesa paréceme intrascendente. Se lle cadra poñela, que a poña. Fai ben, que para algo é o Gran Cacique Curuñés pola gracia de deus e dos votos dos coruñeres. Se eu fora coruñesa, convocaría aos colegas para facerlle os honores ao trapo con xenuflesión e saúdo militar en fila india e cunha estrella galicia en cada man. Cantando a aria "Va pensiero" e cun caravel rosa detrás da orella. Só por enredar.
A min os únicos trapos que me incomodan son os que colgan no meu armario, que non me entran nin pa dios.
A Lula está empezando a recibir un tratamento de modificación de conducta express deseñado por min. Tiña razón meu pai: tanto darlle aloumiños convenceuna de que é a que manda na casa. Ten todos os síntomas. E é todo culpa miña. Cando me levanto bótaseme enriba reclamando aloumiños (e eu doullos para calmala; mal feito, hai que ignorala, porque non fixo nada para merecer mimos); reclama o seu bocado en canto me ve cun anco de comida na man (e eu doullo; mal feito, porque non fixo nada para merecer un regalo); escápaseme cando imos de paseo, e cando me achégo mírame por riba do ombro e bota a correr, retándome (como non teño autoridade, non a respeta). Doulle os mimos cando se me arrima buscándoos (e moi mal feito: os mimos dounos eu cando quero, non cando ela quere). E asi ata o infinito e máis alá.
Así que agora vouna castigar co látigo da miña indiferencia, para que saiba que nesta grea, eu son o macho alfa. Ou algo así.
Esquecíame. O tempo é raro. Onte non choveu, nin se víu o sol, e fixo calor. Hoxe chove un auga miuda pero intensa. Boa para que me medre o pirixel da maceta. O malo é que chove ao biés e nin coa folla oscilante das oscilobatentes se evita que entre a auga pola parte do oeste. E coa falla que ten esta casa de airearse gracias aos perjúmenes da Lula...

God Channel

2005-10-03T17:28:00.000+02:00

A canle 670 de Canal Satélite Dixital chámase así: "God Channel". A canle de Deus. Pero non se recibe sinal. Nin de proba. A ver se vai ser verdade que morreu.

Pichoco

2005-09-28T13:15:00.000+02:00

Por adornar un pouco esta sosería de blog, acabo de adoptar un peixiño de nome Pichoco.
A foto fíxoa Maroño, un día que fumos de churrascada ao mirador, perto do Limo. Gracias, Slartibartfast; aparte dos fiordos, tamén podes estar orgulloso do traballiño que fixeches no Ortegal.
O tempo está húmido e bastante frío. O outono cáenos enriba con todo o seu peso. Está toldado e con pintas de ir chover.
Lula xa foi de paseo. A sua pinta pachorrenta é moi enganosa. É moi inquieta e saltarina. Pega unhas carreiras pola praia que parece un galgo (un galgo con superorellas e paticorto, pero un galgo).

Parte meteorolóxico

2005-09-26T14:44:00.000+02:00

O tempo segue soleado, pero xa vai algo de frío e polas noites xea que se mata. Ás dez da mañán ainda quedas anagada se andas polas ervas.
Nesta páxina fálase sobre o feismo arquitectónico en Galicia. Algúns exemplos dos que se ven nela son auténticos pesadelos.
sigo sen poder meter fotos: a páxina do blogger que me permitía facelo non funciona ben, non consigo ver o botón de "aceptar" ou como se chame, e non podo darlle. Socorro. Se xa con fotos non me facíades moito caso, agora si que vai ser boa.

Lula furiosa

2005-09-26T12:06:00.000+02:00

A Lula está enfurecida. Onte tiven que sacala ás doce da noite porque non deu comido ate esa hora (e logo de comer, caga, onde pille). A moi condenada escapóuseme así que a castiguei a durmir na cociña (normalmente faino no sofá) , coa porta pechada. Ladrou e rascou na porta e no chan canto quixo. As rascadas no chan necesitan unha man de reparador urxentemente.
Tamén lle deu por volver ás trasnadas que facía de pequena (tirar do papel do bater e esparexilo por toda a casa) Acaba de parar quieta por primeira vez en toda a mañá. Esa cara de boa que ten é puro finximento ás veces. Creo que está intentando facerse a xefa da grea (unha grea ben cativa: ela e máis eu), pero non o vai conseguir. Xa era o que me faltaba, que a cadela mandara máis ca min. Ainda que haxa quen diga que xa o fai.
Non podo poñer foto porque ao blogger non lle dá a gana.

Misterios

2005-09-22T17:29:00.000+02:00

Non entendo nada. Por razóns que descoñezo, a páxina de comments só admite 5. Desaparecen os arquivos deste blog. Que será o seguinte? A posesión demoníaca?
Mentras rezo para que non haxa males maiores, douvos conta do tempo cariñés. Despois de dous ou tres días de ceo deslumbrante, toldouse unha miguiña agora pola tarde. Pero a temperatura é moi agradable.
Lula ten unha dermatite detrás das orellas, pero segue coa súa enerxía inmutable.
Manel mercou coche novo, dábanllo esta semán.
Estou chea de bos propósitos e falta de tempo para poñelos en práctica.
Pé de foto: Alúgase piñeiral a hobbit responsable.

Aughiña boa para o pirixel

2005-09-16T12:44:00.000+02:00

Chove, así que escusamos regar. As fotos do mar atlántico e o mar cantábrico eran de onte, un día caluroso e soleado que a Lula e máis eu aprobeitamos para pasear pola Vacariza.
O de pasear polo monte evos moi agradable, pero últimamente non sei que me pasa que me pican todos os bichos. Da Toscana volvín feita un nazareno, por culpa dos mosquitos feroces. Ainda teño as marcas das trabadas que me deron a tutiplé. Hoxe estanme saindo ronchas por culpa dalgún insecto descoñecido. E a Lula creo que tamén lle pica algo.
Como xa lle coñecedes ben a cara, póñovola de popa.

Cantábrico

2005-09-16T12:09:00.000+02:00

Desde o mesmo lugar, aquí o Cantábrico...

Atlántico

2005-09-16T11:36:00.000+02:00

E aquí o Atlántico.

Television

2005-09-14T14:18:00.000+02:00

Estamos de sequía, agardando a que as canles de pago empecen a poñer as novas temporadas das series máis levadeiras, todas elas americanas, claro. Imaxino que o problema ten que ver con que as cadeas das plataformas dixitais son na súa maioría americanas tamén.
Pero as televisións públicas, as outras, as de balde, non sei que problema teñen coas series británicas, que son boas a morrer. Non só as series de humor, senón tamén as dramáticas. Co ben que o pasábamos de pequenos con "Arriba, abajo". E co ben que resisten o paso do tempo (alá van trinta anos desde que se gravou o derradeiro capítulo dela) , que estou volvendo a papar a serie enteira e ainda funciona.
En fin, Lula opina que menos tele e máis pasear, así que vou obedecela.

Pre Outono

2005-09-14T13:31:00.000+02:00

Xa non está o tempo para ir á praia, ainda que despois duns días de choiva volve estar o ceo azul, apto para paseo. A Lula abúrrese como unha ostra porque teño tanto traballo de súpeto que me sae fume polas orellas.
Corren rumores por esta aldea de que a piscina que se vai facer é un logro do goberno municipal anterior. Me temo que todos os datos refutan esto. A piscina foi solicitada polo novo goberno, o proxecto para esa solicitude foi tamén encargado polo novo goberno e a financiación que a Deputación (o 100%) tivo a ben conceder tamén foi concedida hai coma quen dí catro días. Espero poder ofrecervos, a quen teña dúbidas, os datos precisos sobre as datas, pero como é un asunto que me interesaba tanto personalmente, funo seguindo e preguntei constantemente por como ía o trámite desde o principio. Non me vai dar chegado o día de poder estreala.
Os impostos municipais sobre a auga e o lixo aumentaron enormemente e creo que os van incrementar outra vez. Segundo me explicaron, débese a que agora hai que levar obrigatoriamente o lixo a non sei onde (Narón, ou por aí, veríades os camións con frecuencia pola vía rápida), e eso supón un encarecemento moi importante do servicio. O respeito ao medio ambiente ás veces non é de balde.
Creo que o goberno do concello debería sen escusas remitir xunto coa próxima factura unha explicación detallada das razóns desta suba, ben clariña para que a entendamos todos. É o seu deber, que ao fin as contas pagámolas entre todos.
Teño entendido que se vai construir unha estación depuradora de augas residuais. Xa ía sendo hora.
O instituto ainda non está entregado, pero parece ser que falta pouco e que a mudanza farase nos próximos tres meses. Xa mirarei de poñer aquí unha fotiño para que vexades como quedou.
O mamotreto ese de casona (xa sei que lle gusta moito a todo o mundo, pero a min non) que está a medio facer e que se destinará a Casa do Concello segue coas obras paradas. Necesitan pasta para rematala, e eso que xa levan gastado unha porrada de diñeiro nela. Ao parecer, hai diverxencias nas obras que a empresa afirma ter feitas e as que un exame técnico constatou. Unhas diverxencias de moitos millóns das vellas pesetas. E cando digo moitos, digo moitos. Escoitei unha cantidade, pero como me fago un lío coas cifras, non quero meter a zoca. Aparte desto, a empresa denunciou ao concello por impago duns traballos nesa mesma obra que según a documentación administrativa do concello non foron nin autorizados nin presupostados, nin contemplados nas reunións do grupo de goberno, nin tratados en pleno (según a empresa, este asunto remóntase á anterior administración municipal). ¿Outro exemplo do morro que lle botan as empresas que traballan para as administracións públicas?
Continuará. Mentras tanto, máis foto da Lula.

O Congrio Va Dinci

2005-09-02T22:20:00.000+02:00

Ese é o título do libro que parodia "Da Vinci Code" ou O código Da Vinci, ese libro que pouca xente debeu deixar de ler a estas alturas. A Chema, por exemplo, doeulle, do malo que lle pareceu. Eu merqueino para el, que estivo de cumpreanos hai pouco, pero xa se me ocorreron no entanto ideas mellores como regalo. Non te preocupes, xa cho prestarei.
Esta parodia ten moita coña (senón vaia ful). Na portada, a Mona Lisa e un congrio non demasiado feo comparten protagonismo. En realidade o título en inglés é "Va Dinci Cod". Ou sexa, o bacallau Va Dinci.
Kaplan, xa cho deixarei a ti tamén. E non, non sei quen é o tal Daniel. O único Daniel que me preocupa agora é Daniel Castelao, en paz descanse. Necesito saber se era miope ou hipermétrope, destro ou zurdo, se lle gustaba o futbol ou non, e todas esas mariconadas que en realidade o fan a un persona.
Se sabedes algo, pousádeo aquí.
Por seguir co blog ilustrado, poño outra foto ao azar.

Baleiro

2005-08-31T14:54:00.000+02:00

Sinto un baleiro nas tripas. Non sei se é porque esta aldea está quedando deserta agora que todo o mundo remata as vacacións (menos Maroño, que as empeza) ou porque rematei de ler Harry Potter and the Half-Blood Prince, que ten un final moi tristeiro. Ou será que teño fame. Vou facer un guiso de carne a ver se me cura a melancolía.
A Lula parece recuperada, pero ainda algo apagadiña. Vaga pola casa aburrida. E ainda non caga como é debido, miña xoia.
De camiño, unha foto da Toscana, perto de Volterra.

The Lord of the paella

2005-08-29T11:37:00.000+02:00

Aquí a tedes, a paella que fixo Coe o dia da Xira. Non só era bonita, sabía ben.
As vacacións rematan e a vida social cariñesa pasará axiña de axitada a fantasmal.

Lula

2005-08-29T11:26:00.000+02:00

Foto de Lula.

Afoto

2005-08-26T13:28:00.000+02:00

Falloume a técnica, a foto é questa.

Tutto intorno è pioggia

2005-08-26T11:14:00.000+02:00

Onte deulle por chover a gusto e foi moi chocante o contraste cos dias de calor na Toscana. Pola noite parou; San Bartolo debeu mediar para que os cariñeses puideran gastar zapato a gusto na verbena.

E da Toscana, que vos direi? Que o Chianti é verde e cheo de castiñeiros e viñas, e que a paisaxe cambia indo cara ao leste, onde hai menos árbores e mais campos de cultivo. E aí onde se ve a Toscana das postais. O tute en coche foi bo, noite en blanco incluída por non atopar hotel entre Bayonne e Arles, pero merece a pena, vese todo moito mellor e ao ritmo dun. O aloxamento estaba estupendo, un apartamento nunha casa rural perto de Greve in Chianti.

A foto é do cabalo máis abrazado, achuchado, bicado e aplaudido do mundo o dia 16 de Agosto: o gañador do Palio, o que lles deu aos contrade da Torre a primeira victoria en 44 anos. Así estaban de extáticos.

A Lula esta algo pachucha, pola miña culpa. Onte cando a trouxen da gardería onde quedou estes días dinlle uns osiños de costilla, e vese que lle sentaron coma un tiro. Ten o colon irritado, miña pobre. Teño remorsos de mala mai.
Hoxe é o día da xira e disque imos facer unha paella de campo. Que deus nos pille confesados.

Vacacions toscanas

2005-08-18T16:41:00.000+02:00

Marespeso esta botada a pacer, como se pode comprobar. O caso e que estou de vacacions na Toscana (terceira semana de vacacions no ano, ollo, que non pense ninguen que vivo como unha rainha). Escrebo desde Florencia, de paso que consulto o correo. Sinto non poder ponher aqui unha fotinho, pero non trouxen o cable da camara dixital. E todo moi bonito, pero creo que o recordo que habemos traer desta viaxe e a experiencia do Palio. Nunca vin chorar, de pena e tamen de alegria a tanta xente. O Palio de Siena non se toma a lixeira. Cando sentados nunha escalinata no bairro da Oca escoitamos pola radio que a Torre era a triunfadora, quedamos case de pedra ao ver que a xente ao noso redor comenzaba a chorar con desesperacion. E non esaxero unha pinga. Asi que marchamos pitando, ver onde andaban os ganhadores para estar rodeados de alegria e non de congoxa. E a alegria foi impresionante de ver. A xente da Torre entraba na Catedral cantando, axitando estandartes, cantando. Vimos familias enteiras chorando. Por mais que conte e imposible comprendelo se non se esta a ali. Mais que euforia è extase.
Onte estivemos en San Gimignano e vimos à portada das revistas do corazon. Bueno, so os vin eu que son mais maruja: Eugenia Martinez de Irujo paseaba pola vila falando polo mobil mentras que uns pasos mais atrais Gonzalo Miro facia o mesmo, co pano co emblema da contrade da Torre ao pescozo. Esta claro que hai rollito. Contovolo por se sodes aficionados ao Hola, asi douvos unha primicia. Para unha vez que vexo algo antes que os demais, tenho que facer alarde.
Lula esta na garderia, espero que ben.
Arrivederci, carissimi!

Esta é Lula

2005-07-29T19:25:00.000+02:00

Non sei que tal me sairá a xogada, que eu son ben torpe cos ordenadores, pero metín unha imaxe da Lula. Xa que non podo presumir doutra cousa, presumo de cadela amorosa.

Flickr

2005-07-29T19:24:00.000+02:00

This is a test post from , a fancy photo sharing thing.

Xornadas de patrimonio e desenvolvemento local

2005-07-29T11:48:00.000+02:00

Do 25 ao 29 de xullo (ou sexa, que hoxe é o derradeiro día) ven habendo unhas xornadas de conferencias sobre diversos temas que teñen que ver co título. O primeiro día houbo unha proxección audiovisual de recursos paisaxísticos e faunísticos (traballo do fotógrafo Alvaro Fernández Polo); o Martes, unha mesa redonda para tratar o turismo de calidade e o desenvolvemento local no concello de Cariño, e as propostas de actuación nesta área. O mércores, unha conferencia de Xosé Carlos Breixo que tiña como tema "Cariño e Sta María da Pedra: aproximación histórica (séculos XVI-XX)". O xoves, unha conferencia de Fernando González Laxe sobre as políticas pesqueiras como motor de desenvolvemento. E hoxe, unha conferencia de Alberto Durán López, que é biólogo, sobre a catalogación informática do Patrimonio do Concello de Cariño (que é o traballo que esta persoa estivo realizando durante os últimos meses).
Intentarei ir hoxe, porque o resto dos días non puiden, a pesar de que me apetecía moito. Pero o primeiro é o traballo.
A Lula está demostrándome que se a saco da casa todo o que ela quere, que é moito, está disposta a facer un esforzo e non mexar no medio da sala con tanta frecuencia.

Máis bombas

2005-07-22T20:07:00.000+02:00

Cada un fala da feira según lle vai nela, pero agora con esto da internet e dos medios de comunicación globais, todo o que pasa no mundo nos queda tan perto como as axencias de comunicación queren que nos quede. En London viven co estómago encollido; os estados poden ser moi dignos eles e non ceder ao que eles chaman a chantaxe do medo, pero os cidadáns teñen todo o dereito do mundo a telo. En Iraq levan mortos nas últimas semanas centos de persoas en ataques terroristas; en moitas partes do planeta hai xente (sobre todo nenos) morrendo por falta de auga, de menciñas, de comida. O mundo estavos moi mal. E mentras tanto, aquí está unha, tan ricamente, case no primeiro mundo e coa memoria herdada dos tempos da fame e da guerra.
A impresión que trouxen dos USA é que os americanos non teñen nin tempo nin ganas para pararse a pensar no resto do mundo. Sinten bastante desprecio por todo o que non é americano. En xeral, o planeta non-USA interésalles só como espacio para o turismo. Que queredes que vos diga, en termos políticos non me caeron moi simpáticos. Dá igual o que viaxen, que vivan noutros sitios, que casen con estranxeiros, que falen linguas, que admiren as artes doutras terras. No fondo, teñen espíritu imperial. Son demasiado grandes para o seu propio ben.
E agora, os anuncios locais: bo tempo, calor, nubosidade variable. A Lula ben, gracias.
O luns empezan unhas xornadas interesantes na Casa da Cultura, con conferencias sobre patrimonio, natureza, etc ; xa vos poñerei aquí o programa en canto colla o tríptico.

Toscana

2005-07-20T11:45:00.000+02:00

O de viaxar é como o de comer: cando un empeza, xa non pode parar. Chema, Coe e máis eu temos pensado marchar en agosto en coche á Toscana. Andamos pelados de pasta, pero malo será que indo de camping non nos dean os posibles. Se alguén pode proporcionar algún consello de viaxe, adiante, por favor. O de ir en coche é pola cousa da libertade que che dá (os campings non soen estar precisamente ao ladiño das estacións de buses ou trens), e porque supoñemos que a estas alturas é pouco menos que imposible que conseguir billetes de avión económicos.
Segue facendo bo tempo, ainda que a miña casa non está preparada para o calor e é un forno.
A Lula está tomando o fresco. Con este calor, pasa moita parte do día durmindo, a pobre. A Paca nunca máis apareceu, pero teño a esperanza de que estexa con alguén que a coide, polo menos mentras sexa tan pequena. En NYC coñecín a Dessy, a veciña de abaixo de Steve e Nuria, que a pesar da sua alerxia ten catro gatos na casa. Eso si que é amor polo bicherío.

O regreso

2005-07-19T15:30:00.000+02:00

Pois saín de NYC o xoves as nove da noite, e ese xoves tivo 48 horas, así que pasei directamente a sábado porque o venres non fun nin eu nin nada. E o sábado tampouco estaba eu toda en min, vaia.
Tiven moita sorte no avión (asentos baleiros ao lado, primeira fila de turista sen sillóns diante) pero non a aproveitei. Apenas durmín e cheguei un jet lag tamaño extra large. Respecto á circunferencia das miñas pernas e os meus tobillos como resultado do calor neoyorkino e do avión, mellor nin falar porque metia medo a cousa.
A Lula púxose moi contenta ao verme, e eu máis. Desde que cheguei téñoa destragada de mimos.
E ¿que deixei en NYC? Pois aparte dun paraugas roido polo Curro, moito alivio por volver á miña casa (que grande me pareceu o primeiro día), moito alivio por volver a respirar certo frescor (ainda que de caloriña tamén imos servidos en Cariño, e que nos dure), e moita curiosidade por ter visto máis cousas. Teño ainda que mastigar ben a experiencia para ter claro a que sabe.
Non subín ao Empire State, demasiada cola e demasiado tempo de espera (mínimo 45 minutos). E ademais, teño vertixe e nesas circunstancias prefiro estar acompañada de algún amigo/a.
Boto de menos ao Currincho, collinlle moito cariño. Nuria virá verme nun par de semanas e prometeu traelo. Conachadas dos amantes dos cans, non queirades entendelo.
O certo é que levo uns días pensando que Cariño é o paraíso; é un arrebato que me dá con certa frecuencia, cando os días son moi azuis e parece que todo o bon da vida está por vir. Estou facendo as paces cos meus plans de futuro.
E agora deíxovos, que teño que rematar un traballo e depilarme un pouco, que parezo o monstro das galletas do pescozo para baixo.

Antes de que me esqueza: os de sempre seguen facendo as senvergoñerías de sempre, así que mirade neste link e neste para indignarvos conmigo.
Ah. E díxome un paxariño que o proxecto de piscina para Cariño fora aprobado pola Deputación (ou sexa, que dixeron si ao de poñer pasta para facela) , así que se hai proxecto e hai cartos, a cousa vai ben.

CALOR

2005-07-13T00:38:00.000+02:00

Din que e peor en agosto, pero asegurovos que ando asfixiada de todo con esta temperatura que vai en NYC. Tenho os pes tan hinchados que a pel se tensa como se non fora dar mais de si. Non vos e broma ningunha.
Entre pitos e flautas, xa se me estan acabando as vacacions, e ainda me quedan moitas cousas de turista que ver. Espero ir manha en ferry a Staten Island, so para ver Manhattan desde o mar. Hoxe subirei ao Empire State ao atardecer, se o meu vertigo o permite. Tenho que sacar ali unha foto por encargo.
Esta e unha gran cidade para as compras, o que non deixa de ser unha lata porque non podes evitar perder o tempo metida en tendas. Levo a maleta cargada de libros, xa non me cabe un mais. Ou si. Tamen levo manteiga de cacahuete para que a proben os meus barbaros de Carinho que pensan que e unha porcallada. E tamen levo para Coe unha lamina de papel de arroz con flores secas que non sei se lle servira para algo pero que seguro que lle cadra.
O que non vou levar son moitas fotos. Houbo cantidade de dias que sain sen a camara (con este calor, un tende a librarse de calquer peso superfluo, e eso fixen: so me faltou cortar o pelo e ponherme a rexime).
Falando de reximenes, estes doce dias foron tremendos no asunto culinario. Polo momento probei comida thailandesa, india, afgana, polaca, italiana, chinesa, xaponesa, americana (yes, burguer and fries) e algunha mais que se me esquece. E creo que hoxe ceamos nun coreano.
A minha Lula esta moi feliz xogando en Cacheiras cos outros cachorros do criadeiro onde naceu. O dela si que son unhas vacacions folgadas. Espero que non lle sente mal o calor que disque vai estes dias por ali. O meu afillado canino, o Curro, permanece indiferente ao bochorno. Non sei como resiste este calor, por moito aire acondicionado que haxa na casa.
O venres estou ai para o Carme.

Bombas

2005-07-09T04:11:00.000+02:00

Hai tres dias pasei un susto no metro que me fixo entender moi ben a situacion de alarma que se vive nesta cidade desde o 11-S. Estaba nunha estacion bastante grande, con bastantes conexions (Union Square) indo cara ao anden. Diante de min caminhaban un par de policias e un bombeiro. Chegando perto das escaleiras de baixada aos andens, vin chegar xente correndo con cara de susto. Os que iamos en direccion contraria empezamos a mosquearnos, e cando a marea humana que vinha correndo se fixo moita, todo quisque deu a volta e saiu por patas, eu incluida. Mentras retrocedia, ainda apurada pero sen correr, vin un monton de policias (dez, polo menos, entre policias e bombeiros) no medio do barullo de xente que escapaba e escoitei como un gritaba a pleno pulmon "Everybody out!!!" Ai si que xa me entrou a min apuro de verdade. O que me pasou pola cabeza foi un incendio, e suponho que debeu de ser por un documental que vin hai pouco sobre un que houbo na estacion de King's Cross en Londres hai anos e que foi unha autentica traxedia.
Sain da estacion con alivio e co corazon na boca, e por suposto quedei ali preguntando se alguen sabia que raio estaba pasando. Unhas senhoras dixeron que alguen caera a via. Ao pouco un policia nos dixo que a cousa "It's over", pero non deu mais detalles. En consecuencia supuxen que fora unha cousa menor. Pero entendin a perfeccion a alarma na que viven os neoyorkinos. E moi moi facil asustarse e mais no metro, con ese calor que vai que te afoga.
Total, que baixei ao anden...e os moi brutos dos bombeiros nin limparan o sangue das vias!! Porque efectivamente, como lin ao dia seguinte na prensa, o pobre home caera a via no anden do tren que eu tinha que coller.
Asi que esto de Londres pon un pouco os pelos de punta. Hai patrullas de policias en todas as estacions, pero ainda asi os neoyorkinos, que son listos e saben que se alguen quere ponher unha bomba nin un nin trinta policias o van evitar, estan pasando bastante de coller o metro.

A orella de Curro

2005-07-05T22:24:00.000+02:00

O meu afillado o can Curro perdeu a orella de porco e anda o pobre que non sabe que roer, aparte da sua madrinha, que me ten escaramouchada. Agora mesmo esta fozando no sillon mentras eu escrebo. E tan bonitinho....
Onte vimos os foguetes que tiran desde varios sitios (desde o East River e o Hudson principalmente) para celebrar o 4 de Xullo desde a terraza do edificio este. Non se vian especialmente ben, e Steve di que este ano foron moi cativos. Pero o dos lumes foi o de menos, o importante era a pizza de Stromboli, un clasico do barrio (Nuria contoume que durante unha temporada que estivo pechado, Steve e o seu amigo Lawrence comentaban desolados que que ian facer agora, en cuestion de pizzas). A cervexa chamabase Brooklyn e tamen era boa.
Antes deso, comeramos o brunch nun restaurante polaco (rico e brutal) e pasaramos a tarde en Central Park. Habia un encontro de patinadores-bailarins. Fascinante, esta cidade.
Hoxe estiven no Metropolitan Museum, que para min que o ten todo mais ao bestia que os demais grandes museos do mundo. Dixome Nuria que ainda que nos letreiros dos precios de entrada ponhia 15 dolares por persoa, ese e so a cantidade da donacion suxerida, xa que segun a normativa fundacional non poden cobrar unha cantidade fixa. Eu paguei tres dolares, pensando sobre todo que espero volver varias veces e non e cousa de deixar quince dolares de cada vez.
Non tenho moitos plans. De momento, descansar os pes e logo ir de librerias. En Barnes & Noble podes tirarte no chan nunha zona de moqueta co teu cafetin mentras lle botas un ollo aos libros que che interesan. Dame panico o momento de coller a maleta e levantala do chan, cando marche. Merquei un par de tochos e un par de novelas. Xesus, como pesa a cultura.

4th of July

2005-07-04T14:25:00.000+02:00

Xa vos dariades conta de que o blog segue funcionando coa hora europea, porque o post de onte escribino o 3 de xullo. Onte ceei nun mexicano e atencion, queridos: non fun capaz de acabar a comida!!! Imaxinadevos o tamanho da racion para que se me resistira a min.
Antes foramos tomar unhas cervexas e no bar pedironnos (moi amablemente e como tramite legal obrigado) o carnet para entrar. Unha normativa establecida por Giuliani e que a maioria da xente, thanks god, considera estupida.
Tenho que mercarlle para a Lula unha cousa que venden aqui para que roan os cans (como os osos de pel de vaca que se comercializan ai co mesmo fin): orellas secas de porco.
Sigo insistindo en que se queredes calquer cousa (a poder ser non moi voluminosa, porque hei levar bastantes libros) non tedes mais que encargarmo. Venha, Pi, algo habera.
Vou seguir currando, que xa son as oito e media da manha e o tempo pasa voando. Greetings from St Marks Place.

Between the first and second

2005-07-04T01:16:00.000+02:00

Ai e onde estou agora mesmo, entre a primeira e a segunda avenida na rua 8th que se chama St Marks Place, e que esta chea de xente, bochinches xaponeses, chineses e eu que sei que mais, tenderetes de todo tipo de cousas...Vai un calor magnifico pero cando entras en calquer chiringo quedas conxelada porque en todos lados tenhen o aire acondicionado a todo meter. O can de Nuris e Steve, o Curro, xa me ten tanta confianza que acabo de proclamarme madrinha in pectore sua.
Hoxe andei por Chinatown, que e unha zona chea de tendas (e si, hoxe e domingo e aqui cantidade de cousas abre 7 dias a semana e 24 horas ao dia) O caso e que un se imaxina ruas estreitas e escuras, pero non hai nada deso. Aqui todo e grande, alto e ancho.
Andando andando, fun parar ao edificio dos Tribunais de Xustiza (ese da escalinata que sae nas pelis) e ao City Hall, unha cousa un pouco monstruosa pero sen dubida monumental. E, xa que estaba ali, metinme na ponte de Brooklyn, que vista asi in situ tampouco e para tirar foguetes de admiracion, ainda que ofrece unha moi boa perspectiva do perfil Gotham desta cidade. A ponte e mais bonita se a miras en conxunto, ainda que a ponte de Rande evos moito mais espectacular, por non falar da que cruza o estuario do Texo en Lisboa ou da que cruza o Bosforo en Turquia.
Logo andei por Little Italy, que de Italy xa non ten nada; pero fixome ilusion caminhar por Elizabeth St, a rua onde se criou Scorsese. Xa sei que e unha tonteria, non fai falla que mo digades.
E agora estou estomballada, despois de currar un par de horinhas (si, currar, non preguntedes) e antes de sair cear e tomar unhas pintas por ai. Que aqui tomorrow e o Independence Day e festivo, claro. Xa vos contarei mais.
Para os curiosos dos detalles practicos: precio dun auga nun bar tipo ingles con billares e dardos, 3,50 dolares. Precio dunha comida completa en restaurante italiano para tres persoas (con algo de vinho e propinas incluidas) 54 dolares, precio dunha pinta, mais ou menos, 6 dolares)
Desde logo e moito mais barato comer que beber alcohol. Asi nos vai a nos, que non progresamos, panda de chuzas.