O Barrio Español conserva o trazado en cuadrícula orixinal do século XVI. A maioría dos edificios do barrio resisten ao seu quebranto a base de parches do máis variado estilo: uns azulexos por aquí, un miniporche de uralita plástica por alá, unha cancela de aluminio por acolá...En conxunto, un compacto deseño de supervivencia onde ningún material é innoble.
Din que é perigoso, pero o que nós vimos alí no atardecer do noso primeiro día napolitano foron portas abertas a cociñas atarefadas, roupa tendida, virxes e santos en fornelos por todas as esquinas, e napolitanos en camiseta. E motos, moitas motos, con un, dous, tres e ate catro pasaxeiros, galopando traballosamente polas ruelas. E coches que pasan a toda mecha e pitan nos cruces, porque loxicamente por moi estreita que sexa unha rúa, en Nápoles nunca pode ser de dirección única.
0 comentários:
Postar um comentário