Pero hai que dicir alto e claro que os conductores napolitanos son os mellores do mundo. Ignoran a axuda que poderían brindarlles os sinais viarios e se apañan co seu propio talento para non atropelar aos peóns nin chocar contra os outros vehículos.
Ao principio dá un pouco de medo cruzar as rúas. "Pero se o semáforo está vermello", pensas, ou "Pero se esto é un paso de cebra coma un mundo, ¿porque non paran, se teño un pé nel?". Pero axiña comprendes que non merece a pena tomar o traballo de calcular nada. Os conductores napolitanos calculan por ti. Cando ven a un jicho cruzando a rúa (semáforo ou non, paso de cebra ou non), esquívano habilmente. Sen pararse demasiado, non vaian entorpecer o tráfico. Non lle pitan xamais a un peón que cruza erráticamente polo medio dunha avenida de catro carriles. Culebrean para evitalo e seguen o seu camiño, tan panchos.
Ante tal pericia, só hai unha actitude posible: séguelles o rollo e, en caso de dúbida, pecha os ollos e tira para diante.
0 comentários:
Postar um comentário